اندیشیدن به بخشش

مقالات
تیر ۲۸, ۱۳۹۷
بازدید : 429 بازدید

سخت‌ترین مرحله در کارکردن روی درد عاطفی بخشش است.
سربازانی که در آغاز این بخش حس قربانی‌ شدن داشتند، آیا توانستند بدون مطالبه حق‌شان از عدالت، مرتکبان این تجاوز را ببخشند؟

سربازان از این واقعیت تلخ بی‌خبر بودند:
بخشیدن، نجات خود از قربانی‌شدن است.
با نگهداری خشم در خود دربند مقصران این قضیه می‌شوید و از پا درمی‌آیید.
بخشش شما را از این بند و اسارت رها می‌کند و فضای ذهنی را آزاد کرده و توجه آن را به مسائل باارزش‌تری معطوف می‌کند.
اگر 40 درصد از زمان‌تان را صرف ترمیم زخم قدیمی‌ خود، پرستاری از زخم و ترسیم انتقام جویی‌تان کنید،
تنها 60 درصد از آن برای صرف فعالیت‌های سودمند باقی می‌ماند،
در‌حالی‌که میل به انتقام‌جویی شما را در ماندن در گذشته نگه می‌دارد.
بخشش شما را برای زندگی در حال آزاد می‌کند.

با توسعه برنامه عملی برای پیش‌ بردن صلح و آشتی، نیازی نیست برای بخشیدن خودتان را به فرهنگ لغات وابسته کنید؛
برای مثال، شاید آماده قسمتی از بخشش باشید:
«علی‌رغم آنچه اتفاق افتاد، کدام را هرگز فراموش نخواهم کرد»،
«من آماده‌ام بگذارم گذشته‌ها بگذرند»،
تسلیم انتقام‌شدن، صحبت‌کردن با خود و کارکردن با هم برای آینده‌ای بهتر.

 

ماهیت منحصربه‌فرد بخشش

بخشیدن به معنای مبراکردن کسی از گناه نیست.
یک پدر ممکن است دخترش را به‌علت بیرون ماندن تا پس از تاریکی هوا ببخشد، اما برای تعطیلات آخر هفته، او را در خانه نگه می‌دارد.
سربازان ممکن است دشمنان‌ خود را به‌ خاطر اعمال‌شان ببخشند،
اما هنوز می‌توانند آنها را به‌عنوان جوابگو به دادگاه عدالت فرابخوانند.

بخشیدن فراموش‌ نکردن عاقلانه است.
بانک ممکن است بدهی‌تان را ببخشد، اما گزارش آن را نگهداری خواهد کرد.
دو قوم ممکن است بر سر تضادها در جنگی بیرحمانه با هم بجنگند،
اما پس از صلح، در کتاب تاریخ هر یک از آنها به‌عنوان آنچه اتفاق افتاد، ثبت می‌شود.

بخشش فرآیندی است که برای رسیدن به آن راه سریعی وجود ندارد
و مستلزم زمان، تلاش، صبر و شناخت است تا انگیزه‌تان فروکش کند.
ممکن است دوستی به شما خیانت کند و سال‌ها بر بخشیدن او اصرار کنید،
ناگهان یک روز غیرمنتظرانه کینه‌تان فروکش می‌کند.

هیچ‌کس نمی‌تواند شما را مجبور به بخشش کند،
حتی خودتان.

نویسنده ای، 30سال تلاش کرد شخصی را ببخشد و زمانی‌که سرانجام احساس کرد آمادگی این کار را دارد،
به این باور رسید که «اتفاقات زیادی می‌تواند به‌سادگی در همان لحظه‌ای رخ دهد که اصلاً نمی‌توانستید آنها را انجام دهید،
تا قبل از آن لحظه، آنها غیرممکن بودند؛
مانند یادگیری شنا، ماه‌ها از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کنید،
سپس روزی می‌آید که ساعت و دقیقه بعد از آن غیرممکن، ممکن می‌شود.»

نبخشیدن وسوسه‌ای است که در خود نگه می‌دارید و اجازه می‌دهید مرتکبان به ذهن‌تان برگردند.
آنگاه آنها بر شما غالب شده‌اند- هتک‌حرمت کرده‌اند- اما حالا این نیرو حفظ شده است.
گوبودو مادیکیزلا، نویسنده آفریقای‌جنوبی بیان کرده است:
«در همان لحظه مقصران اظهار ندامت و پشیمانی می‌کنند، به‌دنبال راهی برای بخشش هستند، قربانی نگهبان آرزوهای نافرجام می‌شود.»

این مقاله هم مفید است
هدف و چشم انداز با مشتری

در آغاز بخشش، خودتان را برای امکان تحقق‌یافتن بگشایید.
تصور کنید با انجام این کار، روابط‌تان چطور می‌شود.
جوانب مثبت و منفی این بخشش و نبخشیدن را در نظر بگیرید و در جدول زیر ثبت کنید.
سپس با درون‌تان کنترل کنید:
چه احساسی از رهاکردن این انتقام دارید؟
این احساس را با عصبانیتی که شخصیت‌تان را نابود کرده، مقایسه کنید. کدام حس خوبی است؟
با اعتمادبه‌نفس صحبت کنید و این معمای حل‌ناشدنی را از زوایای مختلف بررسی کنید. در شفافیت غوطه‌ور شوید.

 

آیا باید ببخشم؟

اگر خیر: اگر بله:
جوانب مثبت چه هستند؟ جوانب مثبت چه هستند؟
جوانب منفی چه هستند؟ جوانب منفی چه هستند؟

 

سرانجام تصمیم بگیرید که آیا
1. می‌بخشید یا
2. از بخشش دریغ می‌کنید و
3. در تاریخ دیگری این پرسش را بررسی می‌کنید.

بادقت به تصمیم خود فکر کرده و به حرف دل خود گوش کنید.
آیا تصمیم به بخشش دارید و احساس رهایی و قدرت بیشتر می‌کنید،
اما این پایان داستان نخواهد بود.
هنوز نیاز دارید عصبانیت‌تان را رها کنید و بهترین راه ممکن به‌منظور طلب آمرزش برای احساس رنجاندن دیگران این است که وقتی عصبانیت را با خود یدک می‌کشید،
از خود بپرسید: «آیا می‌خواهم باعث ناراحتی خودم و دیگران شوم یا به خود ترحم می‌کنم؟»

 

اما درباره نابخشودنی چطور؟

نظریه هانا آرنت، فلسفه‌دان می‌گوید رفتارهایی که تار و غیرشفاف هستند می‌توانند حاصل چیزی باشند که کانت آن را «ریشه بدی و شرارت» می‌نامد.
شرارت سرسختی که همه ادعاهای قومیتی را نقض می‌کند؛
مانند یهودی‌ای که از سرزمین مادری‌اش، آلمان در رویارویی ناسیونالیسم در حال ترقی و ضد سامی فرار کرده است.
آرنت گواهی می‌دهد که کشتار همگانی کاری است که به‌طور نامعقولی تهاجم به انسانیت را به تصویر می‌کشد
و عمل شرارت‌باری که نابخشودنی است و قابل مجازات نیست.

مانند آرنت، من هم عقیده دارم که تعارضات قطعی حاصل چنین درد تحمل‌ناپذیری هستند که این تجاوز و تخلف نابخشودنی است
و باور دارم که با فرض قطعیت غیرقابل بحث‌بودن که هرگز نمی‌توانیم دیگری را ببخشیم،
سرانجام رسالت خود را به پایان رسانده‌ایم.
با درمان می‌توان نسلی ساخت که جراحات عاطفی را به اسکارهای به‌یادماندنی تبدیل کند.

 

اندیشیدن به بخشش

 

عذرخواهی: جنبه دیگر بخشش

یک عذرخواهی خالصانه احتمالاً قدرتمندترین ابزار برای بهبود روابط مثبت است.
عذرخواهی نوعی اظهار پشیمانی است، پیام اینکه آرزو داشتید به اعمالی که دیگری را آزرده کرده برمی‌گشتید
و شادی از اینکه غرورتان را قربانی صلح و آشتی کرده‌اید.

عذرخواهی یک تصدیق پشیمانی بین فردی است،
در‌حالی‌که بخشش تصمیمی درونی است.
شما می‌توانید هر تعارضی را با یا بدون مقصر ببخشید، اما نمی‌توانید در یک فضای خالی این کار را بکنید.
عذرخواهی نوعی ارتباط مستقیم با شخصی دیگر است که نشان دهد بابت چیزی متأسف هستید.

این مقاله هم مفید است
احترام به مقدسات

برای یک عذرخواهی درست، از راهنمای زیر پیروی کنید:

یک عذرخواهی محترمانه از صمیم قلب انجام می‌شود،
اما کارایی آن را چند اصل راهنما اثبات می‌کند.
پیش از عذرخواهی، این راهنما را امتحان کرده و فکر کنید با این کار چگونه می‌توانید با دیگران ارتباط برقرار کنید.
در حین عذرخواهی، هرچه بیشتر با طرف مقابل خودمانی شوید، ارتباط کارآمدتری خواهید داشت:

  1. صادقانه پشیمانی خود را بیان کنید.
  2. تأثیر رفتار خود را قبول کنید.
  3. بیان کنید مسئولیت خطای خود را می‌پذیرید.
  4. تعهد کنید دیگر خطای خود را تکرار نمی‌کنید.
  5. جبرانی را پیشنهاد دهید.

تصمیم بگیرید به‌صورت خصوصی یا عمومی عذرخواهی خود را بیان کنید.
عذرخواهی خصوصی محیطی امن‌تر برای پیوند را ایجاد کرده و ریسک بزرگ ازدست‌دادن آبروی طرفین را از بین می‌برد.
در برخی موارد اعاده قانونی، متهم یک پرونده به‌صورت خصوصی با قربانی دیدار می‌کند تا دیدگاه خود را درباره موضوع بیان کرده یا بابت خطای خود عذرخواهی کند.
در برخی دیگر از موارد، عذرخواهی به‌صلاح است که عمومی بیان شود؛
به‌ویژه در ارتباط با بیدادهای سیاسی و جمعی.
کمیته حقیقت و صلح آفریقای‌جنوبی جایگاهی به قربانیان پرونده‌های سیاسی می‌بخشد تا داستان و شکایات خود را بیان کنند
و متهمان از طریق آن خطای خود را پذیرفته و عذرخواهی کنند.
در برخی پرونده‌ها قربانیان مجرمان را بخشیده‌اند.

 

عذرخواهی کنید، نه دفاع

اگر می‌خواهید عذرخواهی کنید، خالصانه آن را انجام دهید.
عذرخواهی خود را با دفاع از خود و پشیمانی نپوشانید.
در کتاب «عذرخواهی پلاتو»، سقراط با اتهامات فاسدکردن ذهن جوانان، باورنداشتن خدایان شناخته‌شده ازسوی دولت و خلقت خدایان جدید دادگاهی می‌شود.
در این دادگاه، سقراط یک آپولوجیا (کلمه‌ای در زبان یونانی به معنی دفاعیه است) ارائه می‌دهد؛

چیزی متضاد با عذرخواهی. برای مثال، اگر همسر فردی برای شام تولد همسر خود دیر به منزل برسد، جایز نیست که عذرخواهی خود را این‌گونه بیان کند:
«متأسفم که احساساتت را جریحه‌دار کردم، اما پروژه‌ای در دست داشتم که باید به پایان می‌رساندم.» این سخن متناقض شاید به‌عنوان یک عذرخواهی بیان شود، اما ماهیت آن روشن است. من مسئولیت جریحه‌دارکردن احساسات تو را نمی‌پذیرم.

یک تعارض مملو از احساسات همه افراد درگیر در آن را دردمند می‌کند؛
به‌همین‌دلیل، به درک و رحم فراوان نیاز دارد.
با مشاهده درد احساسی افراد، سوگ آن چیزی که ازدست داده‌اند و حرکت به‌سوی بخشش می‌توانید درمان درد خود را آغاز کنید.
همان‌گونه که روتکه، شاعر، در کتاب «زمانه تاریک» بیان می‌کند: «چشم شروع به دیدن می‌کند.»

 

زبان بدنتان درباره شما چه میگوید؟

 

فقط مرگ قابل مذاکره نیست!

Like
امتیاز :
بدون رای!
علی بهرام پور من علی بهرام پور، نویسنده، مدرس و مربی اصول و فنون مذاکره هستم و قصد دارم در این وبسایت مطالب کاربردی و مورد نیاز را که در سالیان فعالیتم در بلاروس و ترکیه و ایران عزیز بدست آوردم را به اشتراک بگذارم.
به کانال تلگرام آموزش اصول و فنون مذاکره و زبان بدن بپیوندید کانال تلگرام
دیدگاهتان را بنویسید