تشخیص دروغ

موضوع این مقاله تشخیص دروغ می باشد.

یک قصه: رئیس/ارباب‌رجوع‌تان می‌گوید با وجود اشکال فروش، امنیت شغلی دارید،
درحالی‌که دلتان می‌خواهد حرفش را باور کنید، چیزی از درون به شما هشدار می‌دهد.
قبلاً این عقیده وجود داشت که با علائم زیر به‌سادگی می‌توان گفت شخص دروغ می‌گوید:

  • نگاه‌نکردن به چشم
  • بی‌قراربودن
  • عرق‌کردن

اینها چندان درست نیستند؛ اولاً پیش از قضاوت، باید بخشی از رفتار را ببینید.
ثانیاً به‌جای نگاه‌کردن به علائم عصبی، به علائم فکری توجه کنید. چرا؟

دروغ‌گفتن به تلاش و زمان نیاز دارد. کسی که دروغ می‌گوید، مجبور است:

۱٫ یک داستان بسازد و ۲٫ به روشی داستانش را بگوید که شنونده متقاعد شود.
افراد خلاق می‌توانند بهترین دروغگوها باشند و به‌خاطر توانایی‌های زیر، عجیب نیست که آنها را اینگونه فرض کنیم:

– تصورات
– تمرکز
– حافظه خوب

برخی افراد سعی نمی‌کنند بفهمند به آنها دروغ گفته می‌شود؛ زیرا
۱٫ چیزی را می‌شنوند که دوست دارند بشنوند، ۲٫ عقیده دارند دیگران دروغ نمی‌گویند یا ۳٫ از قضاوت‌کردن دیگران خوش‌شان نمی‌آید.
اگر شما هم اینگونه هستید، کمی آنتن‌تان را قوی‌تر کنید؛
همیشه همه مورداعتماد نیستند.

فهمیدن اینکه کسی به شما دروغ می‌گوید وقتی آسان‌تر است که آن شخص را بشناسید؛
چون با نحوه رفتارش در شرایط استرس‌زا آشنایی دارید، مبنایی برای کارهایش می‌سازید.
چه شخصی را بشناسید، چه نه، اگر فکر می‌کنید یک بلوف بزرگ می‌زند، به موارد زیر توجه کنید:

  • حالت صورت
  • ژست‌ها
  • الگوی حرف‌زدن
  • انتخاب کلمات

 

حالات صورت

تماس چشمی:

برعکس عقاید رایج، دروغگو همیشه از نگاه‌کردن به چشم پرهیز نمی‌کند.
گاهی به چشم شخص مقابل نگاه می‌کند تا حقانیت و صداقت خودش را ثابت کند.
به‌علاوه با تمرکز بیشتر روی داستانش، تعداد پلک‌زدن‌هایش کمتر می‌شود.

 

حرکات دهان:

اگر کسی که فکر می‌کنید دارد دروغ می‌گوید، لبش را لیسید یا جمع کرد، حق با شماست.
این موضوع برای خاراندن بینی یا مالیدن گوش هم صدق می‌کند؛
چون دروغگو استرس دارد. خون در برخی مناطق از بدنش جریان پیدا کرده و برخی مناطق بدنش یخ می‌کنند.

این مقاله هم مفید است
خود محوری

 

حالات ریز:

این حرکات ریز که با چشمان غیرمسلح به‌ندرت مشخص می‌شوند، بدون توجه به اینکه شخص چه می‌گوید، احساسات واقعی‌اش را نشان می‌دهند.

 

ژست‌ها

علاوه بر سرنخ‌های کلامی، علائم غیرکلامی که مورداعتمادبودن کسی را نشان می‌دهند، در زیر آورده شده‌اند.
پیش از خواندن، توجه کنید این سرنخ‌ها باید تنها به‌عنوان نشانه‌ای برای پاسخ مستقیم به سؤالات شما در نظر گرفته شوند.

 

بی‌قراری:

افرادی که می‌ترسند مشت‌شان باز شود، بی‌قرار هستند
و با بدن خود یا چیزی در اطراف‌شان بازی می‌کنند.

 

قطع ارتباط:

اگر کسی سرش را به نشانه تأیید تکان داده و «نه» بگوید یا سرش را به نشانه نفی تکان داده و «بله» بگوید،
شما شاهد یک قطع ارتباط یا ناسازگاری هستید که اغلب نشانه فریبکاری است.

 

تأخیر تأیید:

افرادی که حقیقت را نمی‌گویند، پیش از تکان‌دادن سرشان، کمی مکث می‌کنند
و افرادی که واقعیت را می‌گویند، در تأیید یا پاسخ به سؤالات طرف مقابل، فوراً سرشان را تکان می‌دهند.

 

مخفی‌کاری:

پوشاندن دروغ یک امر طبیعی است.
اگر کسی هنگام پاسخ‌دادن به پرسشی، چشم یا دهانش را گرفت، بدانید دارد دروغ می‌گوید.
به همین سرنخ در زمان بستن چشم‌ها در حین پاسخ‌دادن به یک سؤال هم توجه کنید که نشان می‌دهد او نمی‌خواهد واکنش طرف مقابل را به جعلیاتش ببیند.

 

تغییر بست موقعیت:

بست موقعیت‌ها شخص را در یک وضعیت یا نقطه خاص قرار می‌دهند.
اگر کسی ایستاده، پاهایش، بست موقعیت او هستند.
اگر نشسته، باسنش. وقتی بست موقعیت کسی تغییر می‌کند؛ یعنی میل دارد چیزی را بپوشاند.

 

استفاده‌نکردن از آینه‌شدن:

افراد دبه‌طور طبیعی با ایجاد توافق و علاقه‌مندی، آینه رفتار اشخاص مقابل‌شان هستند.
هرچه شخصی یک داستان جعلی بگوید، آینه‌شدن در او کمتر می‌شود؛
برای مثال،

اگر کسی که ماجرایی را برایتان تعریف می‌کند، با لم‌دادن از شما فاصله گرفت،
یعنی به‌طور ناخودآگاه دوست ندارد اطلاعات بیشتری در این‌باره به شما بدهد.
وقتی افراد چیزی برای پنهان‌کردن نداشته باشند، به شنونده نزدیک‌تر می‌شوند.

این مقاله هم مفید است
توافق های ریسکی مالی

*نگاه‌کردن به دوردست: یک واکنش دفاعی است.
*حرکات کمی در دست و پا.
*عرق‌کردن، لرزیدن، قرمزشدن و به‌سختی آب دهان قورت‌دادن: اینها علائم ناراحتی در نتیجه نگفتن حقیقت هستند.

 

تشخیص دروغ

 

الگوهای کلامی

نقص در پاسخ‌دادن به سؤال:

طفره‌رفتن از یک سؤال مستقیم نشان می‌دهد شخص سعی می‌کند یک جواب خوب پیدا کند، چون نمی‌خواهد دستش رو شود.

 

تکذیب:

از او بپرسید: «تو این کار را کرده‌ای؟» اگر جوابش هر چیزی غیر از بله یا نه باشد، بدانید دروغ می‌گوید.
گفتن «من این کار را نکرده‌ام یا این کار من نیست» یک روش روان‌شناسانه برای اجتناب از گفتن حقیقت است.

 

سرعت صحبت‌کردن:

تندتر یا کندتر از حد نرمال حرف‌زدن نشان می‌دهد آیا شخص دروغ می‌گوید یا نه.
این تنش می‌تواند در گام‌های صدا یا لرزه در تون صدا باشد.

 

لکنت زبان:

این هم نشان‌دهنده این است که فرد حقیقت را نمی‌گوید و از تاکتیک‌های خفه‌کننده استفاده می‌کند؛ مثل
– انحراف
– رو به تعرض
– حذف واقعیت‌های مربوطه
– تکرار یا پرسش سؤالات تکراری

 

زمانبندی و مدت پاسخگویی:

درحالی‌که پاسخ‌های صادقانه به‌سرعت از حافظه بیرون می‌آیند،
کسی که دارد داستانسرایی می‌کند، باید کمی وقت صرف کند تا یادش بیاید در جای دیگر این داستان را چطور گفته تا با هم هماهنگ باشند.
درواقع می‌توان گفت برای دادن پاسخ دروغ باید وقت صرف شود تا ۱٫ دوباره پاسخ را به‌یاد آورد و ۲٫ به پاسخ‌های سریع مربوطه‌اش فکر کند.

زبان بدنتان درباره شما چه میگوید؟

فقط مرگ قابل مذاکره نیست!

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *