چگونه با زبان بدن ارتباط برقرار کنیم

زبان بدن یک ابزار بسیار مهم می باشد که بعضی وقت ها ارتباط غیرکلامی هم می گوییم.

برای راحتی شما عزیزان این مقاله رو بصورت فایل صوتی درآورده ایم

برای موفقیت در یک رابطه می توان از زبان بدن استفاده نمود.
بیشتر از ۹۳ درصد ارتباطاتمان غیرکلامی می باشد.
فقط کافیست که ما از پیام های زبان بدن استفاده نمائیم تا امکان موفقیتمان را افزایش دهیم.

استفاده از زبان بدن باز

  • در این حالت یعنی ما خونسردانه می نشینیم، با انرژی ای که در این حالت داریم، به نظر می رسد که همه چیز تحت کنترلمان می باشد.

  • موقع نشستن باید پشتمان صاف باشد که ظاهرمان با آرامش نشان داده شود که نشانه ی احساس راحتی و اعتماد به نفس می باشد.

  • زمانی که در حال صحبت کردن می باشیم بهتر است که میان صحبت هایمان گاهی مکث کنیم، این کار اعتماد به نفسمان را نشان می دهد.

  • باز کردن پاها برای آقایان هم نشان دهنده اعتماد به نفس بیشتر می باشد.

  • وقتی کسی با ما حرف می زند، برای نشان دادن علاقه مان، کمی تکیه دهیم (زیاد تکیه دادن احساس دشمنی را نشان می دهد).

  • دست هایمان را ضربدری جمع نکنیم. یا آنها را به شکل آویزان گذاشته و یا هر دو را با هم جلوی بدن نگه داریم.

  • این کار اجازه می دهد که رویمان برای دیگران باز باشد.

  • محکم دست بدهیم اما یادمان باشد که دست طرف مقابل را خرد نکنیم.

  • به چشمان طرف مقابل نگاه کنیم، اما زیاد زل نزنیم.

  • از چشمک استفاده کنیم و مراقب باشیم که آنها فکر نکنند قصد مداخله گری داریم.

  • با تون صدایمان بازی کنیم. تون صدا، راهی برای ایجاد ارتباط با دیگران با اعتماد به نفس کافیست.

  • یعنی زمانی تون صدایمان بالا باشد، گاهی به آرامی صحبت کنیم و …

  • کلید موفقیت، نشان دادن اعتماد به نفس است.

شناسایی زبان احساسی بدن

  • با دقت کردن به زبان بدن، می توانیم احساسات را شناسایی کنیم.

  • همچنین باید به مکث ها و نشانه های احساسی توجه کافی داشته باشیم.

  • وقتی ما عصبانی هستیم، صورتمان برافروخته می شود و دندان هایمان را به هم می فشاریم.

  • مشتمان را گره کرده، بدنمان را جمع کرده و گاهی به جلو تکیه می دهیم.

  • افرادی که مضطرب و عصبی هستند، رنگ صورتشان می پرد، دهانشان خشک می شود (آب می نوشند و دور لبشان را می لیسند)،

  • تون صدایشان تغییر می کند، و عضلاتشان منقبض می گردد (دست ها و آرنج شان را به کنار بدنشان می کشند).

  • تون صدایشان تغییر می کند، و عضلاتشان منقبض می گردد (دست ها و آرنج شان را به کنار بدنشان می کشند).

  • علائم دیگر عصبی بودن عبارتست از لرزش لب، بی قراری، و نفس نفس زدن.

جلوگیری از چیزهایی که ما رو از طرف مقابل دور می نمائید

هنگام سخنرانی یا معرفی چیزی، می خواهیم تا آن جا که می شود در مقابل شنوندگان راحت و آزاد باشیم.
پس باید موانع فیزیکی ای را که توانایی ارتباطیمان را محدود می کنند، از سر راه کنار بگذاریم.
تریبون، کامپیوتر، صندلی و حتی پرونده ها بین ما و شنوندگان فاصله ایجاد می کنند. و مانع حس ارتباطی می گردند.
جمع کردن ضربدری دست و یا پشت مانیتور نشستن در حین حرف زدن برای شنوندگان، رفتار مسدود کننده محسوب می شوند.

وقتی کسی دروغ می گوید، حرفمان را قطع کنیم:

زبان بدن، دروغگوها را نشان می دهد.
شاید بتوانند دروغشان را توی حرف هایشان پنهان کنند، اما بدنشان داستان دیگری را حکایت می کند.
دروغگوها کمتر توی چشم کسی نگاه می کنند، و مردمک چشمشان معمولاً جمع می شود.
برگرداندن بدن گوینده از ما، نشانه ی دروغ گفتن است.
چند تغییر با هم،مثل قرمز شدن گردن یا صورت، تند تند نفس کشیدن، و تمام علائم دروغگویی مثل صاف کردن گلو، جزو تغییرات کلامی می باشند.

برخی علائم دیگر از دروغگویی:
مثل عرق کردن و عدم تماس چشمی، از علائم ترس و عصبی شدن هم می باشند.

در نظر گرفتن فاصله ها

فرهنگ های مختلف، ایده های مختلفی درباره ی فاصله های فیزیکی ای دارند که باید به شخص مقابل داده شود.
اما عموماً، فاصله ی اجتماعی را می توان به چهار دسته تقسیم کرد:

  • فاصله ی صمیمانه

    یعنی تماس با شخص مقابل در ۴۵ سانتی.
    اگر وارد فاصله ی صمیمانه با شخصی شدیم، ممکن است برای طرف مقابل بسیار ناراحت کننده باشد،
    مگر اینکه با او واقعا صمیمی باشیم و یا این فاصله برایش خوشایند باشد.

  • فاصله ی شخصی

    ۴۵ سانت تا ۱٫۲ متر.
    یعنی آنقدر با او نزدیک هستیم که با هم دست بدهیم و ژست و حالاتش را ببینیم.

  • فاصله ی اجتماعی

    این فاصله در شرایطی نرمال است که در حال انجام معاملات تجاری و یا غیر شخصی باشیم، و با ۱٫۲ تا ۳٫۶ متر تعریف می گردد.
    تون صدا در این حالت نباید زیاد بلند باشد و تماس چشمی، بسیار مهم است.

  • فاصله ی عمومی

    ۳٫۷ تا ۴٫۵ متر.
    مثالی از این مورد، فاصله از معلم و یا کسانیست که برای یک گروه صحبت می کنند.
    ارتباط غیر کلامی بسیار مهم است،
    اما گاهی اوضاع را بدتر می کند. ژست دست و حرکات سر مهم تر از حالت صورت هستند.

شناسایی الگوهای زبان بدنمان

با یک تلاش آگاهانه به این فکر کنیم که بدنمان در واکنش های مختلف با افراد مختلف، چه رفتاری از خود نشان می دهد.
یک آینه می تواند برای امتحان حالت صورتمان مفید باشد،
اما اساسا باید توجه کنیم که بدنمان در هنگام عصبی بودن، خشم و یا خوشحالی چه واکنشی نشان می دهد.
تعیین کنیم که آیا زبان بدنمان با پیامی که می فرستیم، همخوانی دارد یا نه.
اگر می خواهیم از طریق پیام، ارتباط برقرار کنیم، زبان بدن، نقش بسیار مهمی دارد.
آیا در این حالت، اعتماد به نفس را نشان می دهیم و یا به نظر می رسد که حتی در شرایطی که با کلام، بر اعتماد به نفس اشاره داریم، از خودمان مطمئن نیستیم؟
اگر نشانه های غیر کلامی با حرف هایمان هماهنگی داشته باشند، نه تنها ارتباط شفاف تری ایجاد می کنیم، بلکه کاریزماتیک تر به نظر می رسیم.

استفاده از ژست برای ایجاد ارتباط

  • استفاده از ژست دست در هنگام صحبت کردن

    کارشناسان معتقدند که سخنرانان خوب در طول حرف زدن و یا معرفی، از ژست دست استفاده می کنند
    و می گویند ژست دست باعث می شود که شنونده اعتماد به نفس بیشتری را از گوینده دریافت کند.
    ژست های پیچیده تر مثل بالا گرفتن هر دو دست بالای کمر، نشان دهنده ی تفکر پیچیده است.
    سیاستمدارانی مثل بیل کلینتون، باراک اوباما، کولین پاول، و تونی بلر بعنوان شخصیت های کاریزماتیک وسخنرانان کارامد درنظر گرفته می شوند که بخشی از دلایلش این است که اغلب از ژست دست استفاده می کنند.

  • قدم زدن در طول اتاق

    فقط دستانمان را حرکت ندهیم. سخنرانان بزرگ حرکت می کنند.
    به اسلایدها اشاره کرده و همیشه از افراد دیگر، یک فاصله ی معین نمی گیرند. آنها متحرک هستند.
    گذاشتن دست توی جیب در طول صحبت کردن، نشانه ی عدم اطمینان ماست.
    برعکس، اگر دست هایمان را از جیب بیرون آوریم و کف دست ها را رو به بالا بگیریم، نشان می دهد که دوست داشتنی و قابل اعتماد هستیم.

  • علامت ندهیم

    این ها علامت هایی هستند که مساوی با حرف زدن هستند.
    علائم می توانند به شکل منفی بوده و یا باعث پذیرفتنمان شوند.
    بیاد داشته باشیم که برخی علائم در فرهنگ های مختلف، معانی مختلفی دارند.
    مشت کردن دست و یا رفتار تنشی دیگر در بدن، علائم پرخاشگری هستند،
    اگر شخص، آماده ی نبرد باشد. روبروی کسی ایستادن و رخ به رخ نگاه کردن و نزدیکشان نشستن هم می توانند از نشانه های پرخاشگری باشند. حرکت ناگهانی هم، همینطور.
    برعکس، ژست هایی مورد پذیرش هستند که دست ها را در دو طرف بدن قرار داده و کف دستمان به سمت بدن باشد، انگار کسی قرار است بغلمان کند.
    ژست های آرام و با کلاس. هنگام حرف زدن کسی، سرمان را گاهی تکان دهیم و نشان دهیم که با او موافقیم و اینکه شنونده ی خوبی هستیم.

  • داشتن وضعیت خوب

    در مواردی مثل مصاحبه ی شغلی، داشتن وضعیت بدنی بد، می تواند احتمال استخداممان را ضعیف کند.
    وضعیت بدنی بد یعنی عدم اعتماد به نفس، سر رفتن حوصله و یا نداشتن علاقه.
    اگر صاف ننشینیم، حتی ممکن است آنها فکر کنند که ما تنبل و بی انگیزه هستیم
    برای داشتن وضعیت بدنی خوب، سرمان باید بالا باشد و پشتمان صاف.
    اگر نشسته ایم، می توانیم کمی به جلو تکیه دهیم. این تکیه دادن، نشانه ی علاقمندیست.

  • آینه ی شخص مقابل بودن

    آینه شدن یعنی فردی مانند طرف مقابل باشد.
    با کپی کردن رفتار شخص مقابل، می توانیم در آنها حس ارتباط گرفتن بوجود آوریم.
    می توانیم آینه ی تون صدا، زبان بدن و یا پوزیشن طرف مقابل باشیم.
    البته نباید این کارها را پشت سرهم، بلافاصله انجام دهیم و بهتر است نامحسوس باشد.
    آینه شدن یکی از موثرترین روش ها برای استفاده از زبان بدن است تا بشود با کسی ارتباط برقرار کرد.

  • تاکید بر روی نقاط ژست مان

    بیش از یک ژست داشته باشیم.
    این به ما کمک می کند تا پیاممان را بهتر منتقل کنیم.
    اگر بخواهیم مطمئن شویم که حرفمان سوتعبیر نمی شود، هنگام صحبت کردن درباره ی ایده مان بلند حرف بزنیم و ژست هایمان را تکرار کنیم.
    اگر شنونده یکی از ژست هایمان را مورد توجه قرار نداد، این یعنی با آن یکی ژستمان ارتباط برقرار کرده.
    ما مجبور نیستیم برای هر حرفی از ژست و زبان بدن استفاده کنیم.
    اما داشتن یک سری از ژست ها برای تقویت گفتار، امری مهم است و از عدم درک درست مفاهیم جلوگیری می کند.
    ژست های مثبتمان را مستقیماً در مقابل شنونده نشان دهیم.
    این به ما اجازه می دهد که خیلی واضح حرفمان را زده و نتایج مطلوبی از آن بگیریم.
    این راه نشان می دهد که نمی خواهیم مانعی جلوی رساندن نیاتمان به طرف مقابل باشد.

  • اجتناب از ژست هایی که عصبی بودن و عدم امنیت را نشان می دهند

    به علائم دیگر زبان بدن توجه کنیم.
    به نگرانی چشم ها، تکان دست ها و لرزش بدن در زیر لباس دقت کنیم.
    لمس کردن صورت کسی، نشانه ی اضطراب است.
    وضعیت مان را اصلاح کنیم. اگر برای چند بار به صورت طرف مقابل دست بزنیم، اعتماد به نفس لازم را به دست نخواهیم آورد.
    بهبود وضعیت و تلاش برای حذف تیک های عصبی ممکن است مشکل باشد و زمان ببرد، اما به سرعت مهارت غیر کلامی مان را بهبود می بخشد.
    این ژست های کوچک، کارایی پیاممان را تضمین می کنند.
    اگر تصادفاً یکی از این رفتار را انجام دادیم، بهتر است نگران نباشیم.

تفسیر حالات صورت

  • نسبت اهمیت دیداری را در نظر بگیریم

    وقتی در حال صحبت کردن با کسی هستیم، باید سعی کنیم که شخص مهم از لحاظ دیداری، ما باشیم، یعنی ما اعتماد به نفس را تعیین کنیم.
    این نسبت با نگاه کردن به چشمان شخص مقابل تعیین می گردد.

    نسبت اهمیت دیداری به تعیین این موضوع کمک می کند که جایگاهمان در اهمیت سلسله مراتبی اجتماعی را در مقایسه با شخص مقابل در یک مکالمه بدانیم.
    افرادی که بیشتر اوقات نگاهشان را می دزدند، نسبت اهمیت دیداری پایینی دارند و افرادی که خیلی کم نگاهشان را می دزدند، به احتمال زیاد رئیس هستند.
    افرادی که به پایین نگاه می کنند، نشان می دهند توانایی کمک کردن ندارند، چون دارند سعی می کنند از انتقاد و کشمکش فرار کنند.

  • استفاده از تماس چشمی برای رساندن پیام:

    چشم ها پنجره ی روح هستند.
    با توجه کردن به افرادی که زیاد از چشمشان در مکالمه استفاده می کنند، می توانیم چیزهای زیادی یاد بگیریم.
    اجتناب از تماس چشمی و زیاد نگاه کردن به پایین، حالت دفاعی را هم نشان می دهند.
    اگر شخصی به حرفمان گوش دهد، مدام به چشممان نگاه می کند.

دزدیدن چشم از شخص مقابل نشان دهنده ی این هم هست که شخص بلد نیست صبر کرده و گوش دهد.
نگاه کردن به شخص مقابل نشانه ی جذب شدن است.
افرادی که به کسی علاقمند هستند، تماس چشمی قوی برقرار می کنند و هنگام مکالمه با او کمی به جلو تکیه می دهند.
بسته به موضوع، تماس چشمی با طرف مقابل، احترام را نشان می دهد.

این مقاله هم مفید است
چارچوب بندی در مذاکره

برای مثال، وقتی در اتاقی پر از مردم درحال ارائه ی موضوعی هستیم، فضای اتاق را به سه قسمت تقسیم کنیم.
اول برای یک طرف،
و سپس طرف دیگر
و در آخر برای قسمت وسطی حرف بزنیم.
در هر قسمت یک نفر را مد نظر داشته باشیم. افرادی که دور و بر آن یک نفر نشسته اند، فکر می کنند با آنها هم تماس چشمی داریم
و این ارزش سخنگو را در نظر آنها بیشتر می کند.

  • نسبت اهمیت دیداری را در نظر بگیریم

    وقتی در حال صحبت کردن با کسی هستیم، باید سعی کنیم که شخص مهم از لحاظ دیداری، ما باشیم، یعنی ما اعتماد به نفس را تعیین کنیم.
    این نسبت با نگاه کردن به چشمان شخص مقابل تعیین می گردد.

    نسبت اهمیت دیداری به تعیین این موضوع کمک می کند که جایگاهمان در اهمیت سلسله مراتبی اجتماعی را در مقایسه با شخص مقابل در یک مکالمه بدانیم.
    افرادی که بیشتر اوقات نگاهشان را می دزدند، نسبت اهمیت دیداری پایینی دارند و افرادی که خیلی کم نگاهشان را می دزدند، به احتمال زیاد رئیس هستند.
    افرادی که به پایین نگاه می کنند، نشان می دهند توانایی کمک کردن ندارند، چون دارند سعی می کنند از انتقاد و کشمکش فرار کنند.

  • درک روی نمایش اثر می گذارد

    توجه زیاد به حالت صورت احساسات را نشان می دهد، بخصوص اگر بر سر موضوعی کشمکش کلامی ایجاد شده باشد.
    این کمک می کند که احساسات درست اشخاص شناخته شود.
    تنظیم کننده، حالت صورت است که پیش زمینه ای در طول مکالمه بوجود می آورد.

    مثل سر تکان دادن، ابراز علاقه و یا خسته شدن. تنظیم کننده ها به شخص مقابل اجازه می دهند که سطح علاقه و یا توافق را ارزیابی کند.
    و ضرورتاً پیش زمینه ای به او می دهد.
    می توانیم با استفاده از حرکت های تایید کننده، همدردی با طرف مقابل را نشان دهیم، مثل سر تکان دادن و لبخند زدن.
    این ژست ها را هنگام صحبت کردن با شخص دیگر بکار ببریم تا او را به شکل مثبتی تقویت کرده و نشان دهیم حرف هایش را دوست داریم.

  • اجتناب از حالت دفاعی

    زبان خاص بدن، شامل حالت صورت، دفاعی بودن ارتباط و عدم اعتماد به نفس زیاد تحت کنترل ما نیستند.
    حالات جمع کردن صورت و ژست های بستن دست از علائم دفاعی بودن هستند.
    چرخاندن بدن و پشت کردن به طرف مقابل و یا ضربدری کردن دست ها در جلوی بدن هم علائم دیگر دفاعی بودن می باشند.

  • با نگاه کردن متوجه عدم اشتیاق می شویم

    اگر در حال ارائه ی چیزی هستیم، دوست داریم که افراد به آن مشتاق باشند.
    با نگاه کردن به افراد، اشتیاق و یا عدم اشتیاق را در آنها می فهمیم.
    دست های افتاده به طرف پایین و نگاه خیره شده به جایی دیگر، نشانه ی عدم اشتیاق هستند.
    وا رفتن روی صندلی نشانه ی بی اشتیاقی است.
    مشابها، سروصدا کردن، دل دل کردن و نوشتن هم عدم اشتیاق را نشان می دهند.
    در این مقاله به زبان بدن با تصویر پرداختیم

    در این مقاله به آموزش زبان بدن با تصویر پرداختیم که تحلیل و بررسی مقاله ای با عنوان How to Communicate With Body Language می باشد.

37 پاسخ
  1. حسن شماعی زاده
    حسن شماعی زاده گفته:

    نویسنده عزیز آقای علی بهرام پور، ما از وقتی این مقاله رو خوندیم هر جا میریم به زبان بدن مردم دقت می کنیم
    چه حالی میده!.. اون قسمت فاصله هم خیلی کاربردیه.. واقعا بعضی ها درک نمیکنن که دو سانت از بینی لااقل فاصله بگیرن که بشه باهاشون دست داد!!

    پاسخ
  2. محمد رضایی
    محمد رضایی گفته:

    ممنون از مقاله کاربردی شما.. یک سوال .. آیا زبان بدن از حالت طبیعی انسان گرفته می شود؟
    یعنی مثلا اگر هر انسانی حالت باز بنشیند، به معنی اعتماد به نفس بالاست؟ یا ممکن است به خاطر کمر درد یا مورد دیگری این شکلی زبان بدن از خود نشان دهد و چطوری باید این دو را از هم تشخیص بدهیم؟
    ممنون میشم راهنمایی بفرمایید

    پاسخ
  3. علی اصغر
    علی اصغر گفته:

    اون قسمت که فرمودین پشت مانیتور قرار نگیریم، واقعا این رو حس کردم.. خیلی سخت میشه با کسی که پشت مانیتور و میز نشسته ارتباط خوبی برقرار کرد
    از این به بعد این مورد رو هم برای خودم اجرا می کنم که در مذاکره دیگر پشت مانیتور نباشم.. متشکرم

    پاسخ
  4. علی محمدی
    علی محمدی گفته:

    زمانی که استفاده از آیینه رو در این مقاله زبان بدن شما مطالعه کردم، به یاد یک شرکت هواپیمایی افتادم که جلوی منشی های شرکت، یک آیینه میگذاشت و منشی هربار که با مشتری تلفنی صحبت می کرد تصویر خودش رو توی آیینه می دید و سعی می کرد روی خندان تری از خود نشان دهد.. فکر کنم الان هم وقتش هست این کار را برای همکارانم انجام دهم
    ممنون از این نکته زیبا و مهم

    پاسخ
  5. محمد رضایی
    محمد رضایی گفته:

    این زبان بدن همانطور که فرمودین بسیار پیچیده است.. دوست دارم بیشتر راجع به این موارد بدانم، دیروز در یک مذاکره طبق نکاتی که فرمودین عمل کردم و احساس بهتری به جلسه داشتم.. سپاس از شما

    پاسخ
  6. شخصی حیران از زبان بدن یار..
    شخصی حیران از زبان بدن یار.. گفته:

    گاهی دوچشم معنا میکند زبان بدن را
    گاهی دوچشم یار سخن از رفتن می کند و در درونش غوغاست
    کاش میشد زبان بدن دل را فهمید
    کاش زبانی هم برای درک زنان وجود داشت
    به زبان می گویند برو اما در دل میگویند وای به حالت اگر بروی!!
    اگر محصولی برای درک زبان خانم ها تولید کنید من اولین خریدار هستم 🙂

    پاسخ
  7. محمد نباتی
    محمد نباتی گفته:

    یک سوال
    این مواردی که در خصوص زبان بدن یا همان body language نوشتین بیشتر به صورت حضوری توضیح دادین
    آیا پشت تلفن هم نیاز هست وقتی با شخص صحبت می کنیم، زبان بدن ما طوری نشان دهد که انگار آن شخص پیش ما نشسته؟ مثلا وقتی شخص گوشی را برمیدارد خود به خود لبخند زده و با لبخند صحبت کنیم.. و آیا این مورد تاثیری در بهبود زبان بدن دارد یا خیر؟
    متشکرم

    پاسخ
  8. زبان بدن و اصول مذاکره
    زبان بدن و اصول مذاکره گفته:

    زبان بدن انسان متفکر

    گره کردن دست ها به دسته هاى صندلى در زبان بدن نشان مى دهد که شخص سعى دارد احساس خود را مهار کند، اما قفل کردن قوزک پ اها به یکدیگر حالتى تدافعى است. این حالت زبان بدن شاید بیش تر در مسافران مضطرب هواپیما به هنگام پرواز و فرود دیده شود. بسیارى از افراد این حالت را به نوعى رسیدن به تصمیمى بزرگ مى دانند اما روان شناسان بالینى مى گویند که حتى اضطراب نیز نشانه تفکر فرد است.

    پاسخ
  9. محمد نظر حزین یار
    محمد نظر حزین یار گفته:

    خیلی عالی بود، این روش آموزشی می تواند درتمام عرصه های زندگی، چه دریک سازمان، چه درمحیط کار و چه درمکتب و دانشگاه با ویژه گی های که توضیح گردیده مفیدواقع گردد، اما دربعضی حالات زبان بدن ممکن است سبب بروز تنازع گردد، بطور مثال در جاهای که فرهنگ شهرنشینی جاریست، با یک شخص که از دهات مواجه شود وبخواهد ازتماس چشمی کار بگیرد سبب بروز تنازع خواهد شد. این نظر شخصی است نه مداخله. ممنون

    پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *